Βασούλα Σιάτρα

...δεν μαγειρεύει μόνο φαγητό αλλά και ζωές

Στον πρώτο της πρωταγωνιστικό ρόλο στο θέατρο, γοητεύει τους θεατές τόσο όσο και τους άντρες που τριγυρίζουν στην κουζίνα της, στην παράσταση “Ταξίδι γύρω από τη χύτρα μου” του Ευγένιου Λαμπίς, στο ρόλο της μαγείρισσας Ευτυχίας. Μίλησε στο “Επί Σκηνής” για την πολύτιμη αυτή εμπειρία της, την ηρωίδα της και τις προκλήσεις μιας νέας ηθοποιού στην θεατρική Αθήνα του 2026.

Μίλησε μου για σένα και την ως τα τώρα πορεία σου

Από πάντα μου άρεσε να βρίσκομαι σε χώρους όπου οι άνθρωποι λειτουργούν σαν ομάδα∙ όπου υπάρχει μουσική, ένταση, λάμψη - και αρκετό γκλίτερ. Έτσι ξεκίνησα μπαλέτο από μικρή αλλά ένας τραυματισμός στα δεκαέξι μου με ανάγκασε να σταματήσω. Όλη αυτή η ενέργεια όμως έπρεπε κάπου να διοχετευθεί. Κάπως έτσι βρέθηκα σε μια ερασιτεχνική ομάδα θεάτρου και από τότε δεν σταμάτησα ποτέ. Λίγο πριν ολοκληρώσω την πρώτη μου σχολή στην Αθήνα, συνειδητοποίησα ότι αυτό που έκανα δεν με γέμιζε πραγματικά, κι έτσι αποφάσισα να δώσω εξετάσεις σε δραματικές σχολές. Εκεί ένιωσα ότι βρήκα τον χώρο μου.

Σύστησε με, με την ηρωίδα που υποδύεσαι.

Η Ευτυχία είναι η μαγείρισσα στο «Ταξίδι γύρω από τη χύτρα μου». Είναι μια χυμώδης γυναίκα τόσο στη σωματικότητα όσο και στην ψυχή της. Δεν είναι τυχαίο που το αφεντικό της τη συγκρίνει συνεχώς με γυναικείες μορφές από πίνακες του Peter Paul Rubens. Της αρέσει να γελά δυνατά, να θυμώνει σαν μικρό παιδί, να φλερτάρει με όποιον τολμήσει να περάσει το κατώφλι της κουζίνας της. Είναι παρορμητική, αισθησιακή, αφοπλιστικά ειλικρινής. Κι όμως, πίσω από αυτή την εκρηκτικότητα, κρύβεται ένα μυαλό που αντιλαμβάνεται τα πάντα. Η Ευτυχία ρυθμίζει τους ρυθμούς, τις εντάσεις, τις ισορροπίες. Για μένα, η Ευτυχία δεν μαγειρεύει απλώς φαγητό, μαγειρεύει τις ζωές των ανθρώπων γύρω της.

Τι σου φάνηκε το πιο δύσκολο στη διάρκεια των προβών και τι, το πιο εύκολο.

Το πιο δύσκολο στις πρόβες ήταν μια περίοδος που, ενώ είχαμε ήδη δουλέψει πάρα πολύ, ένιωσα να «κολλάω». Είχα στα χέρια μου τόσα στοιχεία, τόσες δοκιμές, τόσες αλλαγές όπως συμβαίνει φυσικά σε μια δημιουργική διαδικασία που για λίγο έχασα τον πυρήνα του ρόλου. Σαν να μην ήξερα πια από πού να τον ξαναπιάσω. Όταν ξεκόλλησα όλα άρχισαν να κουμπώνουν οργανικά χωρίς πίεση. Οπότε θα έλεγα πως αυτό ήταν και το πιο δύσκολο και το πιο εύκολο κομμάτι μαζί. Γιατί τελικά κατάλαβα ότι αυτό δεν ήταν ένα εμπόδιο αλλά ένα πέρασμα.

Τι κατά τη γνώμη σου αντιλαμβάνεται η νεαρή μαγείρισσα που αποφεύγει να το σχολιάσει και τι τελικά σχολιάζει έστω και χαμηλόφωνα, μέσα σ’ όλα αυτά που της συμβαίνουν;

Πιστεύω πως αυτό που η μαγείρισσα αποφεύγει φαινομενικά να σχολιάσει είναι ακριβώς αυτό που το έργο τόλμησε να πει από την πρώτη του στιγμή και γι’ αυτό υπέστη και άγρια λογοκρισία ηθών στο πρώτο του ανέβασμα. Η Ευτυχία μέσα από την καθημερινότητα, μέσα από την κουζίνα της, σχολιάζει ότι στις βασικές μας ανάγκες δεν υπάρχει υψηλή και χαμηλή τάξη. Η ίδια βρίσκεται κοινωνικά στην λαϊκή τάξη. Κι όμως, αυτό το κορίτσι τολμά να επιθυμήσει, να διεκδικήσει και να κατακτήσει. Και μόνο αυτή η επιθυμία είναι από μόνη της ένα σχόλιο. Γιατί σπάει την ιεραρχία που θέλει τον έρωτα, το σώμα και την επιθυμία να υπακούν σε κοινωνικές βαθμίδες. Φρικάρουμε με το φανερό, με το έντονο, με το σεξουαλικό, το λογοκρίνουμε, το καταδικάζουμε. Κι όμως, στο τέλος της ημέρας, όλοι τα ίδια πράγματα αναζητάμε: επαφή, απόλαυση, τρυφερότητα, αναγνώριση.

Ποια είναι τα κοινά σου σημεία με το χαρακτήρα που υποδύεσαι και ποιες οι διαφορές.

Νομίζω ότι με την Ευτυχία συναντιόμαστε κυρίως στην ένταση. Είμαι κι εγώ άνθρωπος που ζει τα πράγματα δυνατά. Αν χαρώ, θα γελάσω δυνατά. Αν θυμώσω, θα φανεί. Και αυτή η αμεσότητα είναι κάτι που μοιραζόμαστε σαν χαρακτήρες. Η διαφορά μας είναι στον τρόπο που εκφράζουμε τη θηλυκότητά μας. Η Ευτυχία είναι απολύτως εξωστρεφής, φλερτάρει ανοιχτά, κινείται με μπόλικη αυτοπεποίθηση. Δεν φιλτράρει τίποτα. Εγώ είμαι πιο εσωτερική. Δεν μπαίνω σε έναν χώρο για να τον κατακτήσω θορυβωδώς· τον κατακτώ πιο αθόρυβα.

Πως λειτούργησες στην συνεργασία με την σκηνοθέτιδα σου, τους συμπαίκτες και τη χορογράφο σου.

Η συνεργασία ήταν από τα πιο ουσιαστικά στοιχεία αυτής της δουλειάς. Η σκηνοθέτριά μου, η Άννα Σωτρίνη από την αρχή μας καθοδηγούσε με ακρίβεια, αλλά ταυτόχρονα μας άφηνε χώρο να δοκιμάσουμε, να πειραματιστούμε και να ανακαλύψουμε μόνοι μας πτυχές των ρόλων. Για μένα αυτός ο συνδυασμός ορίου και ελευθερίας είναι ιδανικός. Με τους συμπαίκτες μου υπήρχε πραγματικό κλίμα εμπιστοσύνης. Ανταλλάσαμε σκέψεις, διορθώνομαι ο ένας τον άλλον με σεβασμό και υπήρχε πάντα διάθεση εξέλιξης. Όσο για την χορογράφο μας την Αναστασία Γεωργαλά μας βοήθησε να βρούμε ενέργεια ρυθμό και ακρίβεια στην σκηνική μας παρουσία αφήνοντας μας πάλι να εκφράσουμε την δική μας κινησιολογία και μετά να την συνδέσουμε με του ρόλου.

Αν μπορούσες κάτι να αλλάξεις στο θεατρικό κύκλωμα της Αθήνας, τι θα ήταν αυτό;

Αν μπορούσα να αλλάξω κάτι στο θεατρικό κύκλωμα της Αθήνας, θα ήθελα οι οντισιόν να γίνονται πιο ανοιχτές και προσβάσιμες σε όλους. Είναι κρίμα τόσες παραστάσεις να παίζονται στην πόλη και οι ανοιχτές ευκαιρίες να είναι ελάχιστες. Αυτό θα έδινε τη δυνατότητα σε νέους και ταλαντούχους καλλιτέχνες να συμμετέχουν σε μεγάλες παραγωγές, όχι μόνο σε μικρές σκηνές, και να φέρουν νέες προοπτικές και μια φρέσκια ενέργεια στη σκηνή. Παράλληλα, θα ήθελα οι οικονομικές συνθήκες να είναι πιο δίκαιες. Το θέατρο απαιτεί χρόνο, προετοιμασία και ενέργεια· δεν μπορεί να στηρίζεται μόνο στο πάθος μας. Με καλύτερη αμοιβή και πιο σταθερές εργασιακές συνθήκες, οι καλλιτέχνες θα μπορούσαν να αφοσιωθούν πλήρως στη δουλειά τους, χωρίς να ανησυχούν για την επιβίωση.